Johan de Wit haalt zijn “vriendin” op
Johan de Wit is oud-Ruurloër. Johan heeft vorig jaar op RuurloVandaag verteld waarom hij Ruurlo verwisselde voor zuid-Frankrijk. Af en toe bezoekt de Francofiel zijn vroegere woonplaats. Onlangs was hij weer in het Kikkerland vanwege zijn “vriendin”. Hieronder zijn relaas.
“Mijn naam is Citroen ID 20 F break/Ambulance. Maar mijn baas, Johan, noemt mij “jongedame” en dat is best lief want ik ben alweer 38 jaar! 23 Jaar geleden heeft Johan mij in zuid-Frankrijk gevonden. Ik was achtergelaten bij een garage en de brandnetels stonden hoger dan mijn dak. Johan heeft mij toen opgehaald en naar Nederland gebracht. Samen met zijn broer Piet maar die is helaas al vrij snel daarna overleden.
Ik heb een hele poos in een garage in Ruurlo gestaan zonder dat er iets met mij gedaan
werd. Gelukkig werd ik zes jaar geleden uit mijn winterslaap gewekt en naar Cyril Sars gebracht in Doetinchem gebracht. Daar werd ik helemaal uitgekleed en alles wat niet helemaal goed of kapot aan mij was vervangen. Het heeft zes jaar
geduurd maar eindelijk was het zover, dat ik “na een complete facelift” weer klaar was om de weg op te gaan! Behalve heel veel nieuwe onderdelen heb ik ook nog een heel nieuw kleurtje gekregen. Het heet parelmoer wit en het verandert van kleur als het licht er anders opvalt.
werd. Gelukkig werd ik zes jaar geleden uit mijn winterslaap gewekt en naar Cyril Sars gebracht in Doetinchem gebracht. Daar werd ik helemaal uitgekleed en alles wat niet helemaal goed of kapot aan mij was vervangen. Het heeft zes jaar
geduurd maar eindelijk was het zover, dat ik “na een complete facelift” weer klaar was om de weg op te gaan! Behalve heel veel nieuwe onderdelen heb ik ook nog een heel nieuw kleurtje gekregen. Het heet parelmoer wit en het verandert van kleur als het licht er anders opvalt.
Zes weken geleden was het dan eindelijk zover. Johan’s beste vriend, die ook
Johan heet – en die ik, om verwarring te voorkomen, zal aanduiden als Koekoek
( zijn achternaam) – heeft mij bij Cyril opgehaald en me de eerste heel voorzichtige kilometers naar Apeldoorn gerede. Hier mocht ik een paar weken aan het gewone leven wennen. Koekoek leerde me om mij weer in het drukke verkeer te kunnen handhaven.
Johan heet – en die ik, om verwarring te voorkomen, zal aanduiden als Koekoek
( zijn achternaam) – heeft mij bij Cyril opgehaald en me de eerste heel voorzichtige kilometers naar Apeldoorn gerede. Hier mocht ik een paar weken aan het gewone leven wennen. Koekoek leerde me om mij weer in het drukke verkeer te kunnen handhaven.
Twee weken geleden is Johan naar Nederland gekomen om mij op te halen en werden we eindelijk herenigd! We hebben een paar proefritjes gemaakt, via Apeldoorn en Doetinchem waar Cyril nog een paar schoonheidsfoutjes heeft hersteld. (Mijn uitlaat bleek lek! Ik bloos er nog dat ik het geluid van een tractor maakte!)
Toen we voor de grote reis terug naar huis vertrokken waren er veel bewonderende blikken onderweg. Vlak voor Eindhoven zag ik zelfs nog een zusje rijden. Via Hasselt zette ik na 23 jaar weer voet …eh… wielen op Franse bodem! Zelfs de stoere Franse Gendarmes keken goedkeurend naar mij. Wat dat betreft ben ik wel echt een meisje want ik krijg graag complimentjes !
Na een logeerpartij bij Franse vrienden gingen we de volgende dag via de RN 77 naar het zuiden. Helaas waren alle wegwerkers in France op die weg aan het werk! Na de derde omleiding gaf Johan de moed op en ging naar de snelweg. Ik vond het best fijn, een paar honderd kilometer gewoon lekker pittig doorrijden!
Vlak voor Montpellier begon de zon te schijnen en dat is leuk want dan komen mijn
kleuren nog beter uit! Om vijf uur waren we in Fa. Ik was best een beetje bang voor die
steile helling, maar Johan zei dat ik het best kon! En wat denk je? Met
gemak ging ik naar boven, dus ik ben niet alleen mooi maar ook nog sterk En dat is
maar goed ook want met alleen een knap snoetje red je het niet in deze
wereld! Nu die Franse kenteken platen nog en dan ben ik weer echt een Française!”
kleuren nog beter uit! Om vijf uur waren we in Fa. Ik was best een beetje bang voor die
steile helling, maar Johan zei dat ik het best kon! En wat denk je? Met
gemak ging ik naar boven, dus ik ben niet alleen mooi maar ook nog sterk En dat is
maar goed ook want met alleen een knap snoetje red je het niet in deze
wereld! Nu die Franse kenteken platen nog en dan ben ik weer echt een Française!”
Johan de Wit
